gruzja, dzień 1: tbilisi

Sobota, nasz pierwszy pełny dzień w Gruzji.

Nie ma co spać, szkoda czasu. Wstawać! Śniadanie, żarty z gruzińskiego języka i w drogę. Najpierw na metro. Tam kupujemy kartę z trzema „żelkami” (GEL czyli Lari – waluta gruzińska, my ją nazywamy po swojemu:). To całkiem fajna rzecz – robi się doładowanie i używa w metrze (0.50 GEL), komunikacji miejskiej (0.50 GEL) oraz kolejkach górskich (1 GEL) – przykładając do bramki lub kasownika.

W metrze za czysto nie jest – typowe dla byłego Związku Radzieckiego, dla mnie wygląda jak żywcem przeniesione z Kijowa czy Mińska. Ten sam brud, ten sam zapach, to samo ciemne światło… Ale dzięki temu ma ono ten wschodni klimat. To lubimy! Pamiętajcie jednak, że w wagonach nie ma czegoś takiego, jak schemat stacji – tej naszej trzeba wyglądać samemu, lub wsłuchiwać się w bełkotliwy głos podający stację, na której aktualnie jesteśmy…

Najpierw chcemy dotrzeć do kolejki, którą wjedziemy na miejsce, z którego zobaczymy panoramę miasta. Po drodze wchodzimy do sklepiku po zimną Colę. Sprzedawca częstuje nas… winem. Tak, winem. I to cholernie dobrym, nigdy takiego nie piłem. Wychodzimy, idziemy dalej.

Docieramy w końcu do stacji z wagonikami. Kolejka jak cholera, ale w końcu wsiadamy do wagoniku. Śmiejemy się, że to polski wagonik – z nami jedzie jeszcze dwóch innych Polaków. Na górze jest niesamowicie. Idziemy zobaczyć jeszcze Kartwlis Deta – monumentalny 20-metrowy posąg kobiety usytuowany na szczycie grzbietu górskiego Sololaki, niedaleko twierdzy Narikala. Statua symbolizuje miasto Tbilisi i nazywana jest potocznie „Matką Gruzją”. Patrzy ona w kierunku miasta, trzymając w lewej ręce puchar wina, a w prawej miecz. Winem Kartlis Deda wita przyjaciół, natomiast miecz przeznaczony jest dla wrogów. Kartlis Deda powstała w 1958 z okazji jubileuszu 1500-lecia Tbilisi. Autorem posągu jest gruziński rzeźbiarz Elgudża Amaszukeli. Niestety ciężko jest go sfotografować…

Strasznie wieje wiatr i pada przez chwilę deszcz, ale twardo idziemy dalej, w końcu to Gruzja – zmiany pogody w maju są tu czymś normalnym.

Łazimy kamieniczkami. Tbilisi to chaos! Chodniki kończą się w miejscach, w których biegnie ulica i trzeba się wracać, bo nie ma tam jak przejść, a ulice nie znają czegoś takiego jak przejścia dla pieszych (no prawie, można je policzyć na palcach jednej dłoni).

Wchodzimy na podwórza, fotografujemy porozwieszane wszędzie ubrania… Mam lekkie opory, ale wychodzący z domów ludzie nie zwracają na nas uwagi lub po prostu się uśmiechają.

Głodniejemy i idziemy na pierożki z serem i mięsem. Do tego obowiązkowo piwo! Jedna rzecz uderza nas niesamowicie – ludzie palą tu do jedzenia. Ale jakoś wytrzymujemy, jedzenie rekompensuje smród papierosów (jak w obecnych czasach można jeszcze palić?;).

Potem kolejny spacer aż do padnięcia.

Most Pokoju to niesamowita konstrukcja (chociaż z dalsza robi lepsze wrażenie). Został zaprojektowany przez włoskiego architekta Michela De Lucchi z pracowni aMDL. Projekt oświetlenia został stworzony przez francuskiego projektanta Philippe’a Martinaud. Obiekt został oddany do użytku w 2010 roku. Ma 150 metrów długości i mieści się w samym centrum miasta, nad rzeką Kurą. Prowadzi ze Starego Miasta w kierunku nowoczesnej dzielnicy Tbilisi, a więc połączył dwie przeciwstawne części miasta. My na niego wrócimy jeszcze ze cztery razy, w tym i nocą.

Do tego dochodzi mieszczący się tuż obok budynek niedokończonego jeszcze teatru, zaprojektowany przez Mas­si­mi­lia­no Fuk­sasa. Już teraz robi wrażnie!

Wkrada się zmęczenie, więc zachodzimy na lody do McDonalds. Bo wszędzie dobrze, ale w McDonalds najlepiej. I nie, to nie jest wpis sponsorowany. Po lodach ruszamy dalej… Ale dzień! Nogi to odczują, bardzo odczują.

Idziemy na metro i do domu. Niedaleko mieszkania kupujemy piwo, wodę i chipsy serowe, które będą jednak średnio smaczne. Odpalamy gruzińską telewizję. To był świetny dzień, ponad 26 tysięcy kroków!

Na koniec dnia pewna myśl: spróbujcie stanąć gdzieś w bocznej uliczce robiąc zdjęcie. Jadący samochodem Polak was rozjedzie, a w najlepszym przypadku zwyzywa. Bo Polak ogólnie jest wiecznie zły. Gruzin zatrzyma się, poczeka, uśmiechnie, pomacha dłonią i pojedzie dalej. I ja doświadczyłem tego dziś już kilka razy! Ach, Gruzja.

murawa / kort

Fajny spacer w pierwszy dzień maja po budynkach Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Idealne miejsce na zdjęcia – zwłaszcza w taki dzień jak dzisiejszy, gdy nie ma tam prawie nikogo.

zielony mińsk

Z ręki (bo nie chciało mi się targać samolotem statywu), na bardzo wysokim ISO, przez co nie jest idealnie. Dodałem dziwnej kolorystyki, aby trochę ożywić Mińsk, który w lutym jest bardzo szary (podobnie zresztą jak i każde miasto w Polsce).

mobile photo lab

Miałem ogromną przyjemność być głównym mówcą na Mobile Photo Lab organizowanym przez Balki Loft z Mińska na Białorusi. Było super! Miałem okazję opowiedzieć o fotografii mobilnej, pokazać swoje prace, a po wszystkim zabrać ze sobą sporą grupę ludzi i pójść ulicami Mińska na zdjęcia. Poznałem także ludzi z białoruskiej społeczności instagramowej! Fantastyczne osoby.

Nie mogło zabraknąć również kilku selfie z osobami, które były na moim wykładzie i koniecznie chciały ze mną zdjęcie (co było bardzo miłe!)

Dzięki Mińsk!

działo się po prostu bardzo wiele

Grudzień, styczeń i kilka dni lutego – niesamowity i szalony okres!

Super sesja z dwoma modelkami z agencji Uncover! Najpierw Monika, a potem Paula. Obie niesamowicie przepiękne. Nad mejkapem czuwała niezastąpiona Aleksandra Szczepanek. Ogromne podziękowania również dla osób, bez których nie byłoby tak łatwo: Radek, Marcin i Mateusz.

Kraków, jakieś stare zakłady, maszyny – frezarki, wszystko działające każdego dnia na kilka zmian. Sobota – jeden z niewielu wolnych dni w tym zakładzie. Mamy czas od 14 do 21. Są lampy, kolory, dymiarka i klient (Kahaki Bikes) z modelkami, modelami i kilkoma niesamowitymi rowerami. Taka sesja nie ma prawa się nie udać:) I się udała! Fotografowało mi się wyśmienicie. Ogromne dzięki dla Mateusza Machety, bez którego nie ogarnąłbym tego wszystkiego. I oczywiście dla Łukasza Machety, który jak nikt inny potrafi nad wszystkim panować i trzymać to w ryzach!

Super ludzie, super klimat – zrobiłem fajną sesję zdjęciową w studio LOTTO. No i zobaczyłem pierwszy raz w życiu, jak wygląda losowanie (na żywo!). To był bardzo dobry dzień.

Robert z wąsami z trójki i książka, którą mi pożyczył (razem z reklamą jakiś prostytutek z Izraela;). Ola zrobiła mi fajny prezent – „słońce dla Markoffa” wyświetlone po 21 na budynku Q22! No i nasze selfie. Jednodniowy wyjazd z Łukaszem do Krakowa – sprawdzaliśmy miejsce pod sesję zdjęciową dla Kahaki. Klasycznie już jak jest śnieg i mróz, to ja biorę X100S i idę spacerować po różnych chaszczach:> Wizyta u Asi z Odczaruj Gary w jej nowym studiu (Asia, masz tam super!:) i szalik Legii od Roberta (miałem iść 14 lutego na mecz z Jagiellonią, ale niestety mam wyjazd z Akademii Fotografii). Arkadia po 23 (byliśmy z Olą chyb na Moście Szpiegów – fajny film, polecam) i wesele, na którym pomogłem Robertowi i Kasi przy wideo. Ola w moich okularach (do twarzy jej w nich!) i Łazienki w ten cholerny mróz. I ponownie moje mroźne spacery (nic na to nie poradzę – lubię je).

Nowy rok w bardzo fajnym towarzystwie – tylko 6 osób. Po prostu najlepiej. Wszystko na poziomie, przy dobrej muzyce (Maciek, repertuar dobrałeś idealnie!:), z dobrymi przekąskami i alkoholem (Jager!).

fears